Sandy Dane

9-1 -2011

Ik ga zo vertellen over Sandy Dane, maar eerst wil ik even zeggen dat ik gek word van die dwanggedachten die in mijn hoofd ontstaan in verband met de datum van vandaag. Heel gek, het is alsof alles op twee uit moet komen. 9-1=10:5=2=2011 en  11 -9 = 2 Ik snap het als niemand er wat van begrijpt, want dat doe ik ook niet. Ik dacht ook dat het iets tijdelijks was, maar de laatste week ontstaat dat weer in mijn hoofd. Ik had dat vroeger ook, ik hoop dat ik dat kan stoppen. Ik word er gek van. Maaargoed, vanmorgen kon ik niet fatsoenlijk mijn bed uit komen, en ik wist ook niet meer waarom ik op zou moeten staan, en ik wilde eigenlijk alleen maar dood, totdat ik mijn SMSjes terug las van Marc, en daarin stond "Hoelaat was Sandy ook alweer morgen?" Meteen schoot ik in paniek, en heb de begeleiding gevraagd om me uit bed te halen. Toen moest ik ook nog douchen, en ik HAAT mijn lijf, zeker na wat er dit weekend weer is gebeurd. Ik wil dat zelf kunnen doen, en ik had ook geen vagina gehoeven. Maar ik merk dat ik weer afdwaal, ik moet focussen op Sandy, want dat was leuk vandaag, dus toen ik eenmaal in mijn rolstoel zat ging het wel ofzo. Ik had nog wel last van angsten dat ze me niet zouden mogen opeens, en dat Sandy echt spijt zou hebben, ik weet enigsinds ook wel dat dat mijn gedachten zijn, maar ik kon het niet stoppen, en ik was zo bang dat ze me stom vonden dat ik helemaal ging hyperventileren voordat ze zeg maar allemaal kwamen. Ik was bang dat William en Marc me eigenlijk niet mochten.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over wat die Bernard van me zou kunnen vinden, aangezien ik me op Facebook nogal eh... ja zoals ik ben liet zien. Overenthousiast en vreemd. Tegen die tijd was het kwart over twaalf, en heb ik hulp gehad van Mirjam om spullen klaar te zetten, en toen heb ik toch nog even gauw besloten om makeup op te doen, ik dacht dan kunnen ze in iedergeval niet zeggen dat ik er slecht uitzie. Dat ik me slecht voelde voordat ze kwamen hoefden ze niet te zien. Seth belde op dat hij er bijna was, en een kwartiertje later stond hij met de laatste dingen te helpen, en terwijl we dat stonden te doen ging ineens de deurbel. Ik had verwacht dat ik de deur zou moeten openen voor Sandy en Bernard, maar ze stonden dus al voor mijn deur, want iemand kwam ook naar binnen, dat scheelde wel. Niet dat ik het erg had gevonden als ik ze had moeten halen, maar gewoon. Ik vond alleen dat ik nogal lullig reageerde toen de deurbel ging. Haha. Nou, gekust en geknuffeld en opeens ging het weer beter, de spanning was een beetje weg die ik door de angsten had gekregen en vooral omdat Sandy en Bernard allebei harstikke positief reageerden. Toch ging het in mijn hoofd niet helemaal goed toen Marc belde dat William, Werner en hij er ook bijna waren. Was ik te perfectionistisch? Was ik wel goed genoeg? Zo ging het in mijn hoofd. Ik ben William en Marc gaan halen, want daar kwam niemand aanlopen, en het weekendslot zat erop, dus ja. Alles klaargezet en iedereen voorzien, en toch nog even slap gelult, wat de spanning van het niet goed genoeg kunnen zijn, wel wat verminderde. Om half twee begon dan het "concert" en dat was echt supertof, en toen voelde ik me wel even heel blij, en had ik geen last van stemmingswisselingen, daar had ik dan ook geen tijd voor, ik was te druk bezig met genieten en gek doen met Marc. Ik heb ook nog wat gefilmd en op de foto gezet, en dat zie je zo wel. Alleen toen het zeg maar afgelopen was, en ze weer weg moesten naar Deest (ben ik ooit geweest voor Bad Candy, haha) vond ik dat wel lastig. Ik hoop niet dat Bernard dat gezien heeft, want hij ging me opeens uitleggen dat het niet aan mij lag, maar aan Sony oid. Een of ander mokkel had weer wat gewonnen ofzo, en ze mochten niet te laat komen. Waar ik trouwens ook van baal, is dat ik mezelf altijd weer chronisch voor lul weet te zetten doordat de kutstemmen in mijn hoofd zo hard praten, dat ik afgeleid word en niet meer goed weet wat ik en hoe ik het moet zeggen. Dat is vandaag wel weer gebleken. Ik haat mezelf.

Waarom kan ik dat niet normaal? Ik word er gek van, en Sandy en Bernard en Jaap zouden wel gedacht hebben.. "God, hebben we dat kutwijf weer." Maar misschien is dat enkel mijn gedachte, maar ik ben zo bang dat ze dat echt vinden. De volgende keer zouden ze langer blijven, dus ik hoop dat ze me okee vonden, en dat ze dat niet zeggen omdat dat moet. Ja.. die kans bestaat, Lisan! Ik heb weer last van mijn gedachtenstroom. Maar het was echt fakking gezellig, en de foto's met Sandy, Marc en Bernard zijn echt super geworden. Daarna hebben we nog even met de rest gekletst en gedaan, en het was gewoon superleuk! 10% dikker, haha.

Nu.. Nu wil ik slapen, en het liefst niet meer wakker worden. Vandaag was vermoeiend, maar het wel waard, maar ik heb een ontzettende moodswing. Maar ik heb zoveel als ik kon genoten, thanks! :)

De pijn van gisteren (uit 2006)

De pijn van gisteren.

Haar gedachten dwalen af terwijl ze aan haar tafeltje zit bij een psychologie les om een opstel te schrijven over wat haar dwars heeft gezeten, de laatste tijd.Ze vind het een hele moeilijke opdracht, omdat ze wel weet wat haar de laatste tijd heeft dwars gezeten, maar ze kan het toch niet zomaar gaan vertellen?Heel veel velletjes heeft ze al verscheurd of verfrommeld omdat ze niet goed genoeg waren geschreven, en dus ook niet goed genoeg waren om te laten zien.Waar moest ze nou over schrijven? Ze kon er wel ongeveer over schrijven, maar dan zal ze een stukje weg laten of een stuk verdraaien. Geen goed plan.Haar gedachten dwaalden af naar de avond hiervoor dat ze ontzettende ruzie had gehad met haar moeder en vader, waarover dat weet ze nog heel goed.

"Houd je mond!"  zei haar moeder kwaad tegen haar. 'Je snijd jezelf nog steeds, maar je wil het gewoon niet meer toegeven omdat je niet weet waarom'... Je hebt geen enkele reden om jezelf te snijden, dat is klinklare onzin van je, dat gedrag.' Haar moeder keek haar ontzettend kwaad aan en werd rebels.De tranen liepen die avond heel hoog op, en er was totaal geen ontkomen aan; Er zou een ontzettende woede golf aan te komen van haar moeder en pa. Haar moeder zou zich nog proberen in te houden, maar zodra haar vader begon, was het een grote vieze barstende vuur vulkaan, die raasde."Moet je nu naar je lijf kijken man!' Schreeuwde haar vader opeens naar haar. ,,Lelijker kan gewoon echt niet, en je bent al zo beeldvervuilende hoor!''Deze woorden deden bij haar zo ontzettend veel, dat ze kwaad en machteloos naar haar ouders begon te gillen en te slaan, 'Begrijp het dan gewoon es! Maar ze konden haar gewoon niet begrijpen, ook al probeerde ze het in alle macht uit te leggen, het ging gewoon helemaal niet in hun hoofd door.

Ze rende naar boven.

,,Wat ga je doen?  zei haar vader spottend.  Snijdt jezelf dan, ik zal je eens een reden geven om jezelf te snijden en dan mag je pas bloeden, hoor je me?!'Haar moeder vulde haar vriend bij.  Och, je hebt het ook echt zo moeilijk he? Zo moeilijk dat je psychiater je situatie te kritiek vind voor je!  Ze hoorde haar vader en haar moeder nog door tieren en razen, maar had niet echt in de gaten wat er nu letterlijk werd gezegd tegen haar.

Zoekend naar mesjes in haar verborgen plekjes, in haar etui, maar ze voelde zich al panieken en hunkeren naar haar eigen messen en bloedruppels.Geen passer, geen potlood, zelfs geen puntenslijpersmesje kon ze vinden, allemaal meegenomen op weg naar de prullenbak denkt ze, doodsbang.

Dan vind ze nog een oud bot mesje die ze toch nog probeerde. ,,Ik moet mezelf kapot snijden." Heen en weer gaat het mesje op haar armen en op haar benen, net zolang tot ze meer dan vijf beginnende wonden op haar lijf heeft gemaakt.,,Dit is toch wat je wil?  zegt ze in gedachten. ,,Is dit het mama?  ,,Of moet ik nog kapotter gaan?  Mama? Papa? Ze luisteren toch niet.Snel kerfde ze nog een wond erbij, die ze dieper dan de andere had gemaakt en ook meer pijn deed dan alle andere.  Deze is voor jou, Papa! ,,Ik heb wel een reden om mezelf kapot te willen maken, mezelf wil vermoorden, maar dat kunnen jullie allebei niet eens meer zien he? Nee!



Meneer Bosaap aaide over haar rug. ,,Wat is er aan de hand meisje?' Je huilt, Wat is er kan ik er wat aan veranderen? ,,Niks meneer, laat me maar, het gaat wel. Ze had niet in de gaten dat ze had gehuild tijdens deze les.Maar opgeschreven stond het wel ; de pijn van gisteren.

Afscheid

Ik heb geschreven dat ik geen sentimenteel verhaal wil schrijven over mijn bevindingen en gedoetjes in 2010. Maar ik ben daar toch nog even van teruggekomen. Ik heb namelijk een ding. Aan de ene kant wil ik 2010 bedanken voor de mooie momenten die ik gehad heb met Vals Plat, Je Zal Het Maar Hebben, Tygo Gernandt, ReVamp, Epica, Brokstukken en Jeroen. Ook nog mijn optredens natuurlijk. Tatto's enzo.Het mogen krijgen van Frummel, en mijn zeer geliefde Jingles. Het winnen van een aantal dingen, maar aan de andere kant komt er ook een woede naar boven. Ik strijd nog steeds hard voor geluk, ik heb me ook dit jaar gans gesneden, ik heb dood gewild, Ik heb Jingles verloren door een fout van de dierenarts. Ik ben in aanraking gekomen met de politie, door mijn psychoses, en eigenlijk is er wat dat betreft geen fack veranderd. Ieder jaar weer het zelfde.

2011: Mag ik dan eindelijk eens voelen hoe het is om gelukkig te zijn, en het dan vast te houden?




Happy new year!

Sentimenteel en wederom kutgedoe.

Ik vertik het om aan goede voornemens te doen, ik weiger omdat ik al blij ben dat ik iets normaals voor elkaar krijg. Daarbij ben ik van mening dat je op elk moment van de dag, je leven kan beteren (al moet ik zeggen dat ik daar zelf niet zo in slaag.) Ik heb veel gedaan dit jaar, en ik ben ook voor mijn gevoel alweer duizendtriljoen keer suïcidaal en depressief ben geweest, ik heb veel dingen gedaan, leuk en vooral ook minder tof.Ik kan je zeggen dat drie keer opgepakt worden voor winkeldiefstal, waarvan je het de derde keer echt niet gedaan hebt, en toch weer gezeik krijgt, niet tof is. Dat waren trouwens de andere keren ook niet tof, maar ja. I seemed to have lost my head somewhere along the way. Hallo Hitler en Hall(O)eluja Jezus. - psychose - Ik ben er wel klaar mee, met alle ellende. Maar ik weet ook dat ik mijn ziektes, gewoon weer meeneem. 2010 was wel wat, maar 2011.. I don't want it.

Je Zal Het Maar Hebben II

Het zit erop! Veel reacties gekregen op het programma Je Zal Het Maar Hebben, negatieve reacties maar gelukkig ook een hele hoop positieve feedback gekregen. Doet me goed, maar aan de andere kant vind ik het lastig dat vooral de negatieve reacties blijven hangen. De stemmen in mijn hoofd en daar bovenop nog mijn eigen gedachten zorgde er voor dat ik het heel moeilijk vond om naar mezelf te kijken op de televisie. Ik liep over van de emotie, zeg maar. Ik wil niet dat iemand me stom vind, en ben ik wel een goede kandidaat? Dalijk moet niemand me meer. Hoeveel mensen zullen er kijken? Zou mama ook kijken? Jezus, hebben ze dat dagboek stukje gebruikt? Jezus, alweer een SMS, yay! Jezus, wat voelt dit raar! Ik ben zo bang dat.. Ik wil dood.. Zoals je ziet was er geen pijl te trekken op mijn gedachten cq gevoel. Het schoot alle kanten op, en toen ik het op de groep aan het kijken was, met de begeleiding toen moesten ze me echt zeggen dat er niks aan de hand was, en dat ze niet anders gingen denken. De reacties via de telefoon en facebook waren ook niet aan te slepen. Ik ben blij dat ik heb meegedaan en dat ik dat allemaal heb mogen ervaren, en ik ben vooral blij dat ik mijn mening + angst voor Valerio heb weg kunnen doen. Valerio en de rest: Thanx!

Tomorrow a "happy" birthday for me..

Morgen ben ik jarig, op 21 december 2010 word ik 21 jaar. Op de kortste dag van het jaar ben ik al 20 jaar jarig, en de dag word er niet langer van, en de nacht niet korter. Ik heb eigenlijk nooit zin gehad om mijn verjaardag te vieren, ik heb eigenlijk nooit het idee gehad dat ik jarig was, behalve dat mijn ouders kadootjes gaven, en toendertijd mijn beste vriendinnetje kwam, kwam er geen hond. Ik had geen vrienden, en als ik die al had, bleken dat even later nepvrienden te zijn, toen ik opdraaide voor het zuipfeestje wat ik gaf. Ik zou mensen aan de drank verplicht hebben, maar er was ook gewoon cola in huis, en mensen belden af. Er kwam geen hond, vonden me niet belangrijk genoeg, of vonden dat de Kerstboom ineens niet langer kon wachten. Nare herinneringen, op school voelde ik me altijd even jarig, en telde ik een dag in het jaar mee. Ik had snoep. Ik heb tot nu toe ieder jaar met buikpijn de 20e van December geslapen, ik wilde niet jarig zijn, en ik wil niet dat het pijn doet, die herinneringen.

Maar dit jaar.. dit jaar word anders. Ik heb mijn verjaardag al "gevierd" met ReVamp, en ik heb vanmorgen Sandra na lange tijd weer gezien, die de meest toffe Marilyn Monroe cadeautjes bij zich had voor me. I lalala love, Marilyn Monroe. Er hebben mensen aan me gedacht, en dat is fijn. Ik ben niet vergeten, ook al ben ik morgen pas jarig. Aan elkaar denken, dat is belangrijk.

"Happy" Birthday to meee!

Je Zal Het Maar Hebben

Ineens zei iemand op mijn groep dat ze in de krant had gelezen dat het programma Je Zal Het Maar Hebben eerder word uitgezonden wegens het vervallen van Family Matters. Het programma van verslavingsgoeroe Keith Bakker word niet uitgezonden omdat de onconventionele man, zonder pardon is beschuldigd van seksueel misbruik, en het dwingen van meisjes om te kijken naar pornografisch getinte programma's. Linkje 1 en linkje 2 Ik vind het sneu voor Keith Bakker, en ik geloof geen reet van de beschuldigingen, puur omdat ik echt alleen denk dat Keith goede bedoelingen had en nog steeds heeft. Daar ben ik van overtuigd, maar in een ieder kan je je vergissen, kijk maar naar de verhalen van monster Robert M. Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben, maar het feit blijft: Een zijn dood, de ander zijn brood (ook al leeft Keith nog, gelukkig.) Mede door de Keith-hype word mijn uitzending eerder uitgezonden. Het werd maandag bevestigd door Saskia (mijn chick van de opnames en de gesprekken) van PalmPlus. Je Zal Het Maar Hebben zal starten op 21 december 2010 en mijn uitzending zal een week later zijn weg vinden naar de televisie, gelukkig zit er dan ook een mede JZHMH-ert in spanning, en ben ik gelukkig niet de enige die de dag na de uitzending waarschijnlijk overladen gaat worden met reacties. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het keileuk om mee te doen, maar het besef dat ik dalijk door half ziek en gezond Nederland bekeken word, doet toch wat met me, en vooral dat iedereen dan een mening gaat vormen, vind ik lastig. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik de - het maakt me niet uit - houding iets langer vol kon houden. Het doet me wat, en ik heb na flink overleg van Saskia met de andere mensjes van Palm Plus toestemming gekregen om de uitzending eerder te mogen zien, om de paniekjes wat te kalmeren. Ik zag mezelf namelijk al hyperen van de angst dat ik dom geportretteerd zou worden, maar ik kan je zeggen dat dat niet het geval is, behalve dat ik nog steeds vind dat het dom was om geen schoenen aan te doen omdat mijn tenen nog te gekneusd waren. Nu zit ik er bij in roze sokken. Oh ja, en ik vind dat ik spastisch praat, maar dat is de een van de redenen dat ik meedoe aan dat programma - ik ben spastisch - en helaas is dat niet alles. Helaas heb ik zoveel dat de redactie van het programma moeite had om mijn stukje over een bepaalde ziekte te doen, ze namen me maar als heel persoon, wat ik dan weer probeer op te vatten als een compliment, maar het lukt me niet zo goed.

Want behalve het besef dat ik dalijk op TV bekeken word door half ziek en gezond Nederland, besef ik me ook des te meer dat wat ik allemaal heb, niet normaal is. Het is niet normaal om 27 stemmen in je hoofd te hebben, waarvan twee Ed en Henk heten en eigenlijk het grootste gedeelte van de dag je de oren van de kop te lullen. Het is niet normaal als je eigenlijk doodsbang bent voor mensen, en daarbij je continu afvraagt of Valerio of de rest van de crew je wel tof genoeg vind, of dat ze het als een opgave zien. Het is niet gezond als je 24/7 eigenlijk dood wil. Ik besef het, en het maakt me bang en verdrietig, maar ik ben blij dat de redactie het tot een tof uitzendinggevalletje heeft weten te maken. Geloof me, filmen op Appelpop met mijn zeer geliefde ReVamp was tof, en Amsterdam en de tattooshop was tof, en bij mij thuis ook, maar ik had niet gedacht dat het zoveel impact op me zou hebben. Vooral de dagboekfilmpjes, waar ik lekker nog niks over ga zeggen waren pittig, maar wel allereerlijkst. Ik heb mijn best gedaan, en meer kan ik niet doen. Meer ga ik ook niet doen, want dat lost niks op. 

Je Zal Het Maar Hebben is een hele ervaring voor me geweest, ik heb gehuild, geschreeuwd van angst, ik heb ontzettend gelachen (ook met Valerio.. ;)) maar ik heb ook ontzettend veel geleerd van hoe het in de werkelijkheid allemaal gaat, en ik heb vooral geleerd dat open zijn, en dingen uitspreken echt verlichting geeft. Het is een eerlijke oprechte uitzending, en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ik vond het ook een onwijze eer. 

Na de opnames is er nog iemand bij mij geweest voor mijn kop op zo'n poppetje te zetten, ik vind het nu al sneu voor dat poppetje. haha.

Je Zal Het Maar Hebben, nou inderdaad! 

Gedichtjes uit 2005/2006

The Perfect Girl

I really tried to be

How you wanted me 

What you wanted me to be 

I`ve tried it all 

Sorry, I'd fall

I really tried to fit in 

I really want to be thin 

I really want to be loved

Now i`m only a sin

I know i`m weak

I know i`m a creep

I`m just seeking 

I`m just bleeding

For the girl in me 

That you wanted me to be

I know i`m different

I know i`m nothing 

I`m nothing of what you meant

I wish i wasn`t born in the end

I know i`m weak

I know i`m a creep

I`m just seeking 

I`m just bleeding

For the girl in me 

That you wanted me to be

Could the past be erased

If the past was a drawing 

With a lot of mistakes 

They could be taken away 

It could be erased

You could start over again

It never took place 

I wish my past could be 

Could be erased 

Far away from me

If you could choose a road

Wich road would you take 

Wich choices would you make

What life would you create

If your life is a maze 

Your completely lost

Would you search for 

Search for an exit

You can`t find that 

Would you be sad 

Wishing you didn`t exist

I can tell you 

What i would do 

I can tell you 

Where i`m going trough

My life is like that maze

I'd go away without  a trace

Never come back anymore

Leave it like it is 

Leave it like this

--

Deze gedichten zijn door mijzelf geschreven. :) Niet kopieren zonder toestemming.

Gedichtje uit 2006

Waiting for a shining brighter day 
Because it keeps on raining at her 
But that seems too far away 
It`s always cloudy in her head 


It`s always cloudy in her head 
Waiting for the sun to finally shine 
Waiting for a truly meant smile 
Instead of a long desparate cry 


She dreams about holding a hand 
Happy together and smiling all day long 
Head upon a shoulder 
Together they stand against the world 

Ik ben oude dagboeken aan het lezen, omdat ik er een boek van ga laten maken, en ik kan me de helft helemaal niet herinneren, waaronder deze..

Op zoek naar liefde (uit mijn dagboek 2 jaar en 3 jaar geleden)

"Als een klein meisje lig ik daar met mijn hoofd op jouw schouder, verdrietig en eenzaam zoals ik mij voel, verstop ik mezelf voor mijn eigen gevoelens, onder jouw armen. Jij vecht er wel tegen voor me, want ik ben te zwak en te klein om het aan te kunnen gaan. Jij, degene met de sterkste armen, met de breedste schouders om op te huilen, de meest doordringende ogen van allemaal, jij die voor mij vecht en mij pas weer los laat als het allemaal weer veilig genoeg is, want wie begrijpt nou dat de wereld overweldigen kan, als ze er zelf niet bang voor zijn? Laat me alsjeblieft niet meer alleen, want in mijn eentje, kan ik het niet. Mag ik jouw hand gebruiken om me er aan vast te houden? Zou ik dat mogen? Maar vergeef me, als ik je hand weer loslaat.. Kun je me dat denk je vergeven? Hoef ik bij jou niet meer weg te duiken van de angst die ik voel? Mag ik er zijn? Mag ik iets in nemen? Of kleineer je me zometeen? Ik ben bang, want ik verlang naar jouw, maar ik ken je niet. Ik heb je nog niet leren kennen. Laat me bij je schuilen, troost mij van mijn oneindige verdriet. Hou me vast, laat me heel eventjes ervaren wat echte liefde kan zijn, ook al is het maar heel eventjes. Knuffel me, alsof ik pas geboren ben, knuffel me alsof ik meer waard ben dan goud. Laat me merken dat je van me houdt, zonder dat ik bang hoef te zijn dat je liegt. Hou me tegen als ik flip en in paniek raak. Hou me tegen als de drang te hoog wordt, om tegen te kunnen vechten, en ik eraan toegeef. Neem mij even over, zodat ik niet bezwijken zal, neem mij even onder jouw hoede, ook al weet ik dan nog steeds niet wie je bent. Neem mij maar even mee, naar jouw veilige haven, draag me over alles heen, want lopen kan ik niet. Bepaal de stappen en draag ze met me. Vertel me wat ik wil horen, en dat alles wel weer oke zal zijn. Maar dat heb ik je nog niet horen zeggen. 
Mag ik alsjeblieft even klein zijn, en dan ben jij degene die voor me zorgen zal, mag dat heel even? Ik snak er zo naar, om me even over te geven aan jouw warmte en jou woordjes. Mag ik even zwak zijn? Mag ik even toegeven dat ik niet sterk kan zijn? Mag ik zeggen dat ik het geprobeerd heb, maar dat het uiteindelijk niks wegnam? Mag ik? Mag ik? Mag ik? Mag ik jouw toestemming, te zijn? Mag ik eventjes van jou zijn, en jouw toebehoren? 

En nog steeds weet ik niet wie je bent, maar veilig genoeg om te dromen.. En stiekem hoop ik dat jij het echt bent.. "

Het betraande ogen kijkt ze naar haarzelf in de spiegel, ze begon zichzelf steeds meer te haten en stom te vinden.
Waarom moest zij nou deze gevaarlijke wereld in, zonder schild en zonder zwaard, klaar om kapot te gaan vallen.
Het meisje bleef liever in haar eigen wereldje zitten, die bestond uit knuffels en veilige plekjes om te overleven.
Knuffels worden ook afgepakt omdat de grote mensen vinden dat dat niet meer hoort, op meisje`s leeftijd nu.
Het meisje wil niet opgroeien in die koude kille omgeving, waar ze zichzelf niet kan en mag verdedigen, echt niet.
Maar toch lijkt er niets anders op te zitten dan zich groot maken, blij gezichtje maken en opzetten, en doorgaan.
Het meisje is doodsbang dat ze wordt aangewezen op wat ze fout doet, en dat ze dingen doet die niet mogen.
Ze voelt zich alles behalve veilig in de grote mensen wereld waar ze bijna word ondergelopen met veel geweld.
Het meisje moet ook vaak huilen als ze in bed ligt, en dan huilt ze zichzelf altijd in slaap met haar vele tranen.
De tranen van haar onbegrepen pijn, die niemand blijkbaar wil zien als ze haar maskertje af probeert te laten.
Pijn die alleen zij kan voelen, en met niemand anders lijkt te kunnen delen, de pijn die echt eens weg moet gaan.
De pijn die geen woorden kent om het genoeg uit te drukken, maar in alle hevigheid opkomt en woed, en blijft.
Waar zijn de veilige armen gebleven waar ze in mag liggen, zijn die er ooit wel geweest? Ze kan ze niet vinden.
Waar zijn de mensen die zeggen dat ze van haar houden? Die niet de woorden "Ik haat je" alleen kunnen zeggen.
Ze weet het niet, maar het meisje wil het wel heel graag leren kennen en weten, het meisje huilt vele tranen.

Het meisje draagt lange mouwen om haar wonden die haar handen hebben gemaakt te verbergen voor iedereen.
Haar handen hebben de wonden gemaakt, maar haar hoofd heeft ze met een stiekem plan in werking gezet alweer.Ze moet zichzelf kapot maken, maar niemand mag merken dat ze het doet, anders word ze uit gelachen door hen.Waar zijn de tijden gebleven dat ze van zichzelf kon en mocht houden vraag je jezelf nu zeker af? Die had ze niet.Ze heeft zichzelf altijd al intens gehaat en veracht, voor zover ze zich kan herinneren leefde ze al in oorlogen.Ze zou het je niet zeggen maar eigenlijk is ze op zoek naar de armen die haar warm houden en beschermen.Armen die haar zachtjes strelen, haar zekerheid bieden en haar gerust stellen als het meisje weer erg bang is.Het meisje is zo erg op zoek naar veiligheid, maar niemand kan het haar bieden, of doet haar later weer pijn.